Verhaal van het Vertelacademie Netwerk

Graffiti verhalen

Op een zomerse dag vertelden leden van het Vertelacademie Netwerk elkaar hun persoonlijke verhaal: hoe zij aan het vertellen zijn geraakt. Post-its met sleutelwoorden uit deze verhalen waren de bouwstenen voor onderstaand verhaal.

Waarom we vertellen

Als vertellers hebben we vele doelen. Sommige zijn groot en groots, andere veel kleiner. We willen ons publiek een fijn moment geven of nieuwe inzichten brengen. We willen onze toehoorders inspireren tot vertellen of een andere creatieve uiting. We willen ze een richting bieden naar een betere wereld. En alles daar tussenin.
Eén ding hebben al die doelen gemeen: we hechten aan de band met ons publiek. Daar leren we van en raken we door geïnspireerd.
Daarmee onderkennen we dat we een publiek hard nodig hebben. Van onszelf zijn we misschien praters. Maar met een publiek worden we vertellers.
Als we voor een publiek staan, doen we dat met niets anders dan onszelf en ons verhaal. Onze verhalen gaan voor een groot deel over onszelf, over wat en wie we zijn, waardoor we geraakt worden, waarin we geloven.
Als vertellers laten we onszelf zien aan de wereld.

We blijven oorspronkelijk en authentiek

Bij de Vertelacademie leren we hoe we kunnen vertellen. Niet hoe dat moet.

We helpen elkaar het belangrijkste gereedschap te gebruiken: de vaardigheid om verbinding te maken met ons verhaal. Zo ontwikkelen we een eigen stijl.

We nemen de tijd om die stijl te ontwikkelen. We kijken naar andere vertellers, we vragen en geven goede feedback, ontdekken wat we willen en wat niet, wat we kunnen en wat niet, we vallen en staan weer op.

De gereedschapskist van technieken die we krijgen, geeft ons houvast, maar geen zekerheden. Iedere verteller maakt daarin eigen keuzes. Ieder verhaal vraagt eigen keuzes. Soms zijn die in lijn met wat we bij de academie leren, maar net zo vaak niet of vraagt het verhaal dat we buiten de eigen comfortzone stappen.

We blijven zoeken en groeien, maar we blijven in ieder geval altijd vertellen.

Het netwerk van de Vertelacademie werkt

In het netwerk ontmoeten we andere vertellers. Fysiek of online, we treffen elkaar om van elkaar te leren, om te discussiëren, inspireren en samen te werken.

Kleinere groepen kiezen voor een verbintenis voor bijvoorbeeld intervisie en samenwerking in projecten. Daarin helpen we elkaar en spelen we elkaar de bal toe, als de kans zich voordoet.

We delen in het netwerk onze kennis over vertelvormen. Over speciale doelgroepen zoals jongeren en mensen met dementie. Over marketingvraagstukken, lang-gezochte verhalen en best practices.

De communicatiekanalen van de Vertelacademie staan daarvoor tot onze beschikking. nieuwsbrief, Facebook, netwerkbijeenkomsten.

Hoe manifesteert het Vertelacademie Netwerk zich in de buitenwereld?

We brengen verhalen vertellen in de haarvaten van onze maatschappij en proberen het daar duurzaam te verankeren. En dat gaat dus een stuk verder dan vertellers opleiden.

We propageren het vertellen vooral buiten de eigen kringen. Vertellers kennen de waarde ervan al, anderen (vaak) nog niet. En wie zijn betere ambassadeurs van het vertellen dan wij?

We ontwikkelen goede concepten en producten voor anderen: in bedrijfsleven, zorg, onderwijs. In het theater werken we eraan de vertelkunst groter te maken dan-ie tot op heden is.

Verder gaan we op zoek naar verdere verdieping: met kritische beschouwingen en onderzoek naar het effect van vertellen en luisteren.

Met die gang naar buiten weten we onze eigen kwaliteiten (en tekortkomingen) goed in te schatten. Want noblesse oblige. De buitenwereld moet erop kunnen rekenen dat onze projecten goed zijn.

Wie goed is, werkt niet zomaar voor niets of onder de prijs. Ieder bepaalt natuurlijk zelf de waarde van zijn of haar verhaal. Maar kwaliteit heeft een prijs en die mogen we vragen.

De wereld zit te wachten op verhalen en vertellers. Wij als Vertelacademie Netwerk brengen dat. Iedereen die wil, kan daaraan mee doen.