Cursisten aan het woord

Carmen Nichting

    Niet uit je hoofd, maar uit je hart

    Het begon toen ik een jaar of zes, misschien zeven was, dat ik op verjaardagen "optrad" voor de visite. Ook maakte ik samen met mijn zus hoorspelen die we op bandjes opnamen. Daarna volgde ik toneellessen, een clownscursus en een cursus verhalen schrijven.
    Nu doe ik de PABO voor vrije school leraar (Hoge School Helicon). Op een vrije school wordt (gelukkig!) heel veel verteld.

    Nu had ik met op "toneel" staan niet zoveel moeite, en ook voor de klas vertellen ging me redelijk goed af. Ik wilde echter meer interactie met het publiek (kinderen) en nog beeldender leren vertellen. In de basiscursus vertellen heb ik enorm veel opgestoken. Deze cursus heeft een groot aanbod zoals: het uitdiepen van het "perspectief vertellen", de opkomst, ruimtegebruik, vertellen met/over een voorwerp, beeldend(er) vertellen, het verhaal indelen in tableaus en veel meer.
    Mijn verhaal ging over een maan en meer dan eens in het verhaal, wees ik een andere kant op, wanneer ik over de maan sprak. Ja, zo nauw luistert het dus. Het moet gewoon kloppen.
    Prachtig hoe het verhaal van een mede cursiste, zich in echte beelden achter en naast haar voltrok! Dan heb je het goed gedaan. Zo hoop ik het ook nog eens te kunnen.

    Nu ik deze cursus achter de rug heb, voel ik me zekerder en durf ik meer te spelen met het publiek, dan wordt het echt een samenspel, in plaats van een onemanshow.